Running #4

Mijn doel: vóór 1 augustus 5km lopen
Missie: Behaald!

Zondag was een dag zoals je ze vaker wilt: lekker lang uitslapen, loom opstarten. Prima weer, zonnetje maar niet te warm, en dan een lekker stukje hardlopen. Geen gehaast, want afgezien van wat poetswerk stond er toch niets op de planning. Mijn doel voor zondag was de 4,8km halen. Little did I know.

Toen ik begon met rennen, merkte ik meteen: dit zit goed. Ik had weinig last van steken, kramp, klotsende magen of brandende longen. De muziek pushte me, en het lekkere weer maakte me blij. Het feit dat ik letterlijk zonder moeite de eerste 2,5km liep, gaf me een boost zelfvertrouwen waar zelfs Madonna bij verbleekt. Ik hield mezelf voor: zolang we de 4,6km verbeteren, zijn we tevreden. Maar toen kwam de vier dichterbij. En die vier en een half. Ik merkte: ik kan nog wel even. En wat is nou een halve kilometer? Ik haalde nog eens diep adem, draaide de volume omhoog, toverde een lach op mijn gezicht en sprintte tot ik de vijf kilometer op mijn telefoon zag verschijnen. Yes! YES, I DID IT!

Dansend en springend en juichend, viel ik het huis binnen, waarna ik een dansje maakte met de kat en Vriend verschikt opkeek uit zijn slaap (mind you, het was inmiddels half drie ’s middags). Ik ben ZO onwaarschijnlijk trots op mezelf, en het doel dat ik behaald heb, dat ik heb besloten steeds weer door te gaan met mijn record. Ik probeer deze week de 5km te behouden, en daarna rustig verder te bouwen. Al is het met 100m per keer. En ik ga een heel mooi cadeautje voor mezelf uitkiezen. I’m f*cking worth it, baby. Cheers to het behalen van je doelen!

Bron foto: justkeep-running.tumblr.com

Greek Goddess nagels

Nagels
 Ik ben ZO blij dat dit mooie nageldesign mij gelukt is. Ik raakte geïnspireerd, maar ik heb geen idee waarom. Ik wilde iets met vakjes, met een aqua-kleur en het liefst een pastelkleur. Dat gescheiden door goud. Het was verassend weinig werk, en ik heb al van een aantal wildvreemden complimentjes ontvangen op mijn nagels!

Nagellakjes:
Oh, Tiff! – Diamond Cosmetics
To Buy or not to buy – Essie
Just in Case – Essence
Quick dry & high shine topcoat – Catrice

Hotspot #2

Nog nooit van mijn leven ben ik in Japan geweest. Hoeft ook niet. Tenminste, het lijkt me leuk, maar Japan staat niet bovenaan mijn lijstje. Voor mij is het het land van robots, slechte muziek, en bizarre gewelddadige humor. Maar gelukkig is het voor mij ook het land van oorsprong van een van mijn lievelingsmaaltijden: sushi. Een paar jaar geleden had ik er nog nooit  van gehoord, en at ik voorzichtig de eerste rubberachtige stukjes rijst met vis. Gelukkig zijn er tegenwoordig enoeg plekken om het lekker te eten. In Tilburg zitten ook een stuk of vijf sushi-restaurants. Ik testte Koi en Enjoii. Waar moet je zijn voor de beste sushi?

Van al mijn Tilburgse vrienden kreeg ik steeds het aanrader om eens sushi te eten bij Koi. Vorig jaar Valentijnsdag besloten Vriend en ik eens gek te doen: we aten voor het eerst in een sushirestaurant. Er ging meteen een wereld voor me open, ik werd verliefd op het heerlijke stukje rijst met vis, in allerlei smaakvarianten. Al snel at ik eens per maand bij Koi, dat een all you can eat concept kent. De sushi is vers en heerlijk. De bami is geweldig, en alle andere warme hapjes zijn ook ontzettend aan te raden. De menukeuze is ontzettend ruim, en de bediening is altijd heel vriendelijk. Ik vind de sfeer heel gezellig, en dan vooral in het achtergedeelte van de zaak. De tafels staan dicht op elkaar, maar toch heb je geen last van andere klanten. En nogmaals, de sushi is goddelijk.

Nu de verhuisdeadline in beeld komt, besloten Vriend en ik dat we toch ook maar eens een ander sushirestaurant dan Koi moesten proberen. Immers, hoe konden we anders weten waar de beste sushi van Tilburg zich bevindt? Uiteraard konden we ze niet meteen allemaal proberen, en bovendien was het kermis, dus waren Koi en Sushi Suki niet echt een optie. Overal lawaaiige attracties voor de deur. Dus kozen we voor Enjoii (waar trouwens ook een achtbaan voor de deur stond, maar daarvan hebben we niets gehoord).

Ook Enjoii kent een all you can eat concept, en is een euro goedkoper dan Koi. De inrichting is prachtig modern, maar daardoor lijkt het ook wat ongezellig. Bovendien waan je je qua decor meer in een spa dan in een restaurant. De kaart leek me wat beperkter dan die van Koi, maar dat kan ook aan een falend geheugen van mijn kant liggen. De bediening was prima. De hapjes, en dan vooral de bami en loempia’s zijn geweldig lekker. Misschien zelfs wel lekkerder dan bij Koi. Maar dan de sushi. Die is toch echt minder dan bij Koi. Je krijgt vaak sushi die in niets lijkt op de plaatjes op de kaart, en met rijst die uit elkaar valt. Bovendien ziet de opmaak van de borden er een beetje rommelig uit. Begrijp me niet verkeerd, ik heb lekker gegeten, maar voor de beste sushi in Tilburg moet je er niet zijn, vind ik. Ik blijf trouw aan mijn lieve fijne Koi.

Bron foto: thesansoftware.com

Film: We need to talk about Kevin

Toen deze film net in de alternatieve bioscoop van Tilburg draaide, wist ik dat ik nog liever mijn lievelingsschoenen zou opeten dan deze NIET kijken. Ik beschik namelijk over een sick & twistend mind, en verslind alles dat gaat over gruwelijke misdaden en daar de psyche achter. Het fascineert me wat iemand drijft tot een massa-aanslag, of een moord.

‘We need to talk about Kevin’ zag ik al een hele tijd terug, maar de laatste week heb ik er veel aan gedacht, vanwege de aanslag in Colorado. De film gaat namelijk over een tiener die een gruwelijke daad pleegt, en over de relatie met zijn familie (en dan vooral moeder) in de jaren daarvoor. Had zijn moeder iets kunnen doen om het te voorkomen? Een fascinerend gegeven, en altijd actueel, zoals blijkt.

Alles aan deze film is duister en geweldig. Het verhaal is bloedstollend spannend en ontzettend tragisch. Het verhaal is niet chronologisch, waardoor het meer impact krijgt. Dit omdat je ziet wat de consequenties zijn van iets dat later in het verhaal pas vertoond wordt. Ik begreep nooit zo goed waarom mensen Tilda Swinton een geweldige actrice vonden, maar sinds deze film begrijp ik het. Ze is een echte vrouw, die haar rol op een emotionele manier neerzet. De struggles die ze heeft om van haar kind te kunnen houden zet ze op een schrijnende maar ook realistische manier neer. Daarnaast is de casting in het algemeen fantastisch. Een van mijn favoriete acteurs, John C. Reilly, speelt een van de hoofdrollen. En Kevin, gespeeld door Ezra Miller zet een perfecte gestoorde tiener neer. Mocht je in de bui zijn voor een goede spannende dramafilm, dan zou dit ongeveer de eerste film zijn die ik je aanraad.

Bron foto: Cinebel.be

Mulberry Bayswater

Kate snapt ‘t.

Na lang zoeken in de imaginaire archieven van de paus kwam ik tot een bijzondere ontdekking. Er was nog een extra gebod, dat uiteindelijk de bijbel niet heeft gehaald. Waarom weet niemand. Ik kan alleen maar vermoeden dat de mannen zich anders achtergesteld zouden voelen? Het is immers een gebod dat alle andere geboden overbodig maakt. Het gebod luidt als volgt:

11. Gij zult in uw leven tenminste één danwel meerdere designertassen bezitten.

Ik ben nooit iemand geweest voor het geloof. Behalve voor het geloof in mooie spullen. Vogue is dan ook niet voor niets mijn bijbel. Als dertienjarige wist ik al dat ik ooit in mijn leven een designertas en/of designerhakken moest hebben. Ik spendeerde mijn dagen voor een groot deel op internet, waar ik keek naar Victoria Beckham met haar Louboutins én haar Hèrmes Birkin. O, wat wilde ik dat ook graag.

Waar ik eerst jarenlang droomde van een Chanel 2.55, is mijn blik nu wat opgeschort. Want: Chanel is onbetaalbaar. Hoeveel ik ook van mezelf hou, een tas van meer dan tweeduizend euro kan ik mezelf niet cadeau doen zonder dat ik aan alle reizen denk die ik daarvan had kunnen maken. Toen viel mijn oog op Michael Kors: goedkoper, stijlvol, simpel. Right up my alley. Alleen tsja.. hij maakt geen klassiekers. En dat doet Mulberry wel. Ik droom al jaren van een Bayswater. Waarom? Hij is ten eerste *jawohl* een klassieker. Ten tweede is hij stijlvol, simpel, groot genoeg om spullen in te zeulen, en gewoon heel mooi. Ik denk er nu aan om te gaan sparen voor die tas. Het enige probleem is dat ik eerst ga verhuizen, en ook nog op vakantie wil. Laat ik over een paar maanden deze blog evalueren en kijken of ik een spaarplan heb opgezet. En tot die tijd mag een meisje blijven dromen.

Boek: Lieve Céline

Nog zo iemand die ik ken van ‘Wie is de Mol’: Hanna Bervoets. Ik schaam me er niet voor dat ik mijn halve boekenkast bij elkaar sprokkel door het zien van tv-programma’s. Immers: elke nieuwe schrijver die ik ontdek doordat ik half kwijlend televisie lig te kijken op de bank is alleen maar goed nieuws voor mijn persoonlijke ontwikkeling. Enzo. Dus  Hanna Bervoets. Slechts één aflevering konden we van haar genieten. Ze kwam op mij over als een fragiel uitziend, enigszins sociaal onhandig type. Met een dun lijfje en bruin kroeshaar. Het type waarvan je het meteen aanneemt als iemand zegt dat ze een goed schrijfster is. En dat is dus een compliment Hanna. Ze ziet er intellectueel uit. En gezien het feit dat ik haar schrijfstijl in haar columns altijd erg kon waarderen, besloot ik dat ik ook maar eens een boek van haar moest lezen. Dat werd ‘Lieve Céline’. Het boek gaat over kansarme en zwakbegaafde Brooke, die ondanks haar tragische leven een houvast vindt in Celine Dion, en niets liever wil dan haar ontmoeten.

Ik vond het verhaal erg goed in elkaar steken. Door middel van brieven aan Céline, en het ‘verhaal zelf’ kom je gaandeweg steeds meer over Brooke te weten. Haar hele geschiedenis wordt uit de doeken gedaan, en je begint naar mate het verhaal vordert steeds meer medelijden met haar te krijgen. Wat ik mooi vond is dat er soms details worden aangestipt, die later in het boek pas terugkomen en uitgelegd worden. Op het moment dat het in context wordt gezet, en de puzzelstukjes in elkaar vallen, raakt het je.

Je hoeft het natuurlijk niet eens te zijn met Brookes acties, maar duidelijk is wel dat haar leven treurig is, en dat haar bijzondere acties gedreven worden door een reden. Haar wanhopige daad tegen het eind van het boek verbaasde me niet, omdat ik het aan zag komen. Dat vond ik jammer, ik hou ervan om op het verkeerde spoor gezet te worden.  Wat ik wel erg goed vond, was dat de schrijfstijl en het taalgebruik veranderde zodra Brooke in haar brieven aan het woord was. Dit maakt het personage levendig en geloofwaardig.

Al met al vond ik het een goed boek, en heb ik zeker geen spijt van mijn tijd en geld dat ik eraan spendeerde. Lieve Celine is een schrijnend boek, dat makkelijk wegleest, en je laat nadenken over hoe bevoorrecht je eigenlijk zelf bent. Ik kijk uit naar Bervoets nieuwe boek.

Foto: Lieveceline.nl

Running #3

Nog een paar dagen te gaan tot het 1 augustus is. Dan moet ik van mezelf weer vijf kilometer kunnen lopen, na een maand rust te hebben gehouden.

Maar deze week kreeg ik slecht nieuws. Ik kwam bij de huisarts, en ik vroeg hem of het kon dat ik nog last had van mijn spier als ik een tijdje hardliep. Hij zei dat je eigenlijk wel zes tot acht weken rust moet houden met een blessure zoals ik die had, en daarna rustig moet opbouwen. Stoppen voordat het zeer gaat doen. Dat deed mij twee dingen denken: 1) mijn andere huisarts is inderdaad incompetent zoals ik al vermoedde, want hij zei twee tot vier weken rust 2) hoe de f*ck kun je nou stoppen voordat iets zeer doet? Je weet toch pas wanneer iets zeer doet als het zeer gaat doen? Anywhoooo.

Ik ging gister weer met frisse moed op pad. Vriend was een weekend weg, dus ik kon alles op mijn tempo doen. Na heerlijk te hebben uitgeslapen, trok ik mijn hardloopschoenen aan. Doel: langer lopen dan 4 kilometer. Ik gokte op 4,2km. Maar toen liep ik. En liep ik. En liep ik. Het ging heerlijk, en de muziek pushte me om door te gaan. Ik keek expres niet op mijn app hoe lang ik al liep. En wat bleek bij aankomst? Ik had 4,5km gelopen en ben dus al bijna op mijn doel van 5km! Als u mij zoekt, ik doe een vreugdedansje.

Foto: girlgrowingsmall.tumblr.com

Voor de echte fruitariërs

fruitsalade

Afgelopen week interviewde ik een fruitariër. Een jonge leuke mooie vrouw, die al een aantal jaar van haar leven vrijwel alleen maar fruit eet. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik hou namelijk helemaal niet zo van fruit. Ik vind het veel te zoet en veel te zuur. Al eet ik de laatste tijd netjes twee stuks fruit per dag, iets waar ik trots op ben. En waar zij hard om moest lachen. Wel op een vriendelijke manier trouwens. Niet op een denigrerende ik-ben-gezond-en-jij-bent-treurig-succes-met-je-dichtslippende-aorta-manier.

Lees verder

Film: Small time crooks

Als er iemand is op de wereld die ik nog wil ontmoeten voordat het licht uitgaat op de aardbol is het Woody Allen. Toen ik zijn film ‘Midnight in Paris’ voor het eerst zag, zat ik drie dagen op een roze wolk, en barstte ik van nieuwe inspiratie. Ik kan dan ook echt niet wachten tot ‘To Rome with Love’ in premiere gaat in Nederland.  Ik deed zelfs een klein vreugdedansje toen ik die trailer voor het eerst zag. Waarom? Ik hou van Woody Allens stijl. Grappig, licht, sprookjesachtig. Met een geweldig oog voor detail. Ik had dan ook zin in de film ‘Small time crooks’ uit 2000.

De film gaat over een groep mannen die een bank willen overvallen, door ernaast een koekjeswinkel te beginnen. De winkel wordt een succes, en hun overval iets minder. Dat klinkt als het recept (ha, koekjesrecept) voor een geslaagde grappige film. Mijn enthousiasme voor de film werd vooraf al wat getemperd toen ik zag dat de film slechts een 6,5 kreeg op IMDB. Eigenlijk kijk ik uit principe niets dat minder dan een zeven krijgt, maar voor Woody wilde ik wel een uitzondering maken. Zo ben ik dan ook weer wel.

Daar heb ik spijt van. Ik vond de film een en al gemiste kans. Het verhaal is slecht uitgewerkt, de grappen zijn niet leuk, er zit totaal geen geloofwaardig verloop van het verhaal in, het heeft een zoetsappig einde dat uit de lucht komt vallen, en daarnaast irriteerde ik me kapot aan Woody Allen zelf. Hij heeft zo nu en dan de nare gewoonte om de hoofdrol te willen spelen in zijn eigen film. Kan ‘ie beter niet doen, want hij speelt altijd dezelfde irritante man. Met hoge piepstem, naar de grond starend, die chaotisch praat, en daarbij wild met zijn handen zwaait. Bloedirritant. Bovendien ontzettend ongeloofwaardig als crimineel van middelbare leeftijd. Woody ziet er eerder uit als een pensionado die per ongeluk met zijn dochter getrouwd is. Ik vond het oprecht jammer dat de film zo verliep als dat hij verliep. Ik ben dol op Woody (welke 76-jarige regisseur levert er immers nog een film per jaar af?), en gun hem het voordeel van de twijfel, maar ik vond deze film echt mijn tijd niet waard. Het enige waar ik van kon genieten was dat een jonge Hugh Grant een belangrijke rol speelde. Wat hij dan wel weer goed deed. Ik raad je deze film alleen maar aan als je tijd teveel hebt en behoefte hebt aan lekker veel kitsch. Anders heb je vast nog wel iets beters te doen. Zoals de was ophangen, de kattenbak verschonen, of spinnenwebben tellen.

Foto: http://www.impawards.com

De lekkerste zalmpasta ooit

Zalmpasta
Er zijn maar weinig dingen waarvoor ik een been zou afstaan. Zalm is één van die dingen. Mon dieu, bestaat er iets beter dan dat heerlijke zachte rozige visje? Gerookt, gewokt, gebakken, in sushi, op stokbrood, in pasta, op pizza, ik lééf voor zalm.

Dit is dan ook mijn favoriete pasta, die je overigens op verschillende manieren kan maken. Wat heb je nodig voor 2 personen?

Lees verder