Boek: Magnus

Ik kan me nog herinneren dat ik Arjen Lubach voor het eerst zag. In ‘Wie is de Mol’, net als ongeveer elke andere Nederlander die zich niet constant in het boekenkatern van de Volkskrant ophoudt. Vanaf aflevering één fascineerde hij me. Er zat meer achter dat blonde koppie met diepliggende ogen. Wellicht een literair genie. Dat ging ik althans geloven na het lezen van vele reviews van het boek ‘Magnus’. Toch kocht ik het boek nog niet. Dat heeft een simpele reden: ik was student. En als ik dan moet kiezen tussen boeken en eten, dan ben ik toch niet zo’n gepijnigde schrijver die dan voor boeken kiest. Ik hou van eten. Veel eten.

Afgelopen juni zag ik Arjen Lubach met zijn theatergroep ‘Op Sterk Water’ in Breda. Wat was dat grappig! Denk aan de improvisatie van de Lama’s, maar dan minder plat. Na die avond besloot ik dat ik toch maar eens een boek van hem te moeten kopen. Ik kocht meteen ook maar ‘Lieve Celine’ van Hanna Bervoets, een boek dat ik ook nog wilde lezen. Allebei met korting. Zo ben ik dan ook weer wel. Sorry Arjen en Hanna.

Ik popelde om ‘Magnus’ te gaan lezen. Een verhaal over de passieve Merlijn, gebroken door liefdesverdriet, die besluit out of his comfortzone op reis te gaan. Hij reist naar Zweden, waar iemand op zijn creditcard vreemde uitgaven doet, om uit te vinden wie die persoon dan is en waarom hij zijn creditcard heeft. Qua verhaal right up my street, want ik hou van originele verhalen die je fantasie prikkelen. Het liefste waarbij mensen op een reis gaan waarbij gekke dingen gebeuren, mysteries zich ontvouwen. Een vleugje whodunnit. Ik weet niet hoe dat komt. Afwijking misschien. Maar dat was niet het enige wat ik leuk vond aan ‘Magnus’. Het spel met taal, de mooie woorden trokken me enorm.  De zinnen zweven als de geur versgebakken appeltaart door de lucht, zo prettig en vloeiend. Maar ze zijn ook niet per se luchtig. Zo nu en dan zijn er zinnen die zo beeldend en origineel zijn, dat ze je laten nadenken. Klopt alles wat ik dacht over het leven eigenlijk wel? Want zoals Merlijn, of dus Arjen, kun je er ook naar kijken. Soms is het verhaal een tikje langdradig, of verzandt het iets in details die er niet toe lijken te doen. Dat wordt dan wel weer met zulk beeldend taalgebruik gedaan, dat het me niet ernstig stoorde. Daarnaast raakte het enorme verlangen van Merlijn naar het verleden me, toen alles nog was zoals het zou moeten zijn. Het is hartverscheurend treurig, en ergens ook heel herkenbaar. Je hebt altijd herinneringen die je eeuwig zou willen herleven. Mocht je nog geen boek hebben voor de zomervakantie, ga dan voor ‘Magnus’. Je zult je geen moment vervelen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s