Documentaires: Supersize me & Jiro dreams of sushi

Als van origine Brabantse, lust ik wel een hapje meer of minder. En gezien ik deze week wat meer tijd had, was het tijd om twee grote hobby’s te verenigen: eten en films. Ik keek twee documentaires die allang op mijn verlanglijstje stonden: Jiro dreams of sushi & Supersize me. Je kunt immers nooit genoeg weten over lekker eten!

Supersize me
De eerste documentaire keek ik op een avondje dat ik alleen thuis was. Vriend was naar zijn oude studentenvereniging (don’t get me started), en ik besloot met een kopje thee lekker Grey’s anatomy te kijken. Tot ik erachter kwam dat mijn afleveringen het niet meer deden. Ik bedacht me wat ik dan wilde kijken en herinnerde me ‘Supersize me’. Gezien mijn interesse in gezond eten, MOEST en zou ik weten wat er eigenlijk met je gebeurde als je zoveel fastfood zou eten.

In ‘Supersize me’ gaat de documentairemaker op in zijn eigen experiment: een maand lang drie keer per dag McDonalds eten. De regels? Drie maaltijden per dag, hij moet alle opties uitproberen, en hij MOET een supersize meal nemen als hem dat gevraagd wordt. Daarnaast mag hij maar iets meer dan een kilometer per dag lopen, omdat dat de gemiddelde beweging is die een Amerikaan krijgt. Hij begint zijn experiment in topconditie, sterker en gezonder dan de gemiddelde man van zijn leeftijd. Zijn vriendin, een vegan chef, ziet het niet zo zitten, maar hij is optimistisch. Hoe erg kan het nou zijn?

Op dag twee van zijn fastfooddieet gaat hij over zijn nek, en na twee weken wordt hem door zijn artsen met klem aangeraden te stoppen. Hij maakt zijn lever kapot. Hij gaat door. Na twee weken is hij al vele kilo’s aangekomen. Maar kan zijn lijf het nog wel aan om door te gaan? Ik vond de documentaire heel fascinerend. De docu is nu acht jaar oud, en het is goed om te zien dat er zoveel veranderd is sinds ik een kind was. Het laat je echt nadenken over wat je in je mond stopt.

Jiro dreams of sushi

Goedbeschouwd eet ik pas sinds anderhalf jaar regelmatig sushi. Vroeger at ik in een Chinees wokrestaurant wel eens een stukje, maar dat smaakte eigenlijk nooit ergens naar. Toen ik voor het eerst in een écht sushirestaurant at, ging er een wereld voor me open. Sindsdien probeer ik elke maand wel een keer sushi te gaan eten ergens. Deze maand was het weer zo ver, maar voor we gingen, wilde ik eerst de documentaire ‘Jiro dreams of sushi’ zien. Want, dacht ik: daarna hebben we extra veel zin in sushi.

En daarin had ik gelijk. De documentaire draait om Jiro, de beste sushichef ter wereld. Op 85-jarige leeftijd werkt hij nog dagelijks in zijn restaurant, dat tien stoelen kent en waar je een maand van te voren in het Japans moet reserveren. Prijzen vanaf driehonderd euro. Jiro heeft drie michelinsterren en zijn restaurant zit in de kelder van een metrostation. Niet een plek waar je verwacht goddelijke stukjes rijst met vis te eten.

De documentaire laat zien waarom Jiro het succes heeft wat hij heeft. Zijn leven staat in het teken van het perfectioneren van zijn vak. Vakantie wil hij niet, en met pensioen is zijn grootste nachtmerrie. Hij heeft nog nooit één dag geklaagd over zijn werk, zegt hij. Vijfenzeventig jaar ervaring maakt de beste sushi ter wereld. En de documentaire zelf is je reinste food porn.

Jiro laat sinds een jaar of vijftien zijn zoons en stagiaires steeds meer werk doen. Sinds hij op weg naar de vismarkt een hartaanval kreeg, gaat zijn oudste zoon naar de vismarkt. Als werknemer van Jiro heb je het overigens niet makkelijk. Het eerste jaar mag je alleen maar warme handdoeken uitknijpen. Daarna spendeer je een jaar aan het maken van de perfecte ei-sushi, en als je eindelijk aan het werken met vis toekomst, spendeer je 45 tot 50 minuten aan het masseren van een octopus.

Jiro’s jongste zoon heeft zijn eigen restaurant, en lijkt lichtelijk te bukken onder het feit dat hij nooit zijn vader zal mogen opvolgen (traditie). Jiro’s oudste zoon lijkt juist te bukken onder het feit dat hij zijn vader moet opvolgen. Zoals een voedselcriticus zegt: Jiro is zo goed dat zijn zoons sushi twee keer zo goed als de zijne moet zijn om überhaupt als gelijkwaardig gezien te worden. Jiro dreams of sushi is niet alleen een heerlijke appetizer als je zelf sushi gaat eten, maar ook een intiem inkijkje in de mentaliteit van een hardwerkende Japanse familie.

Heb je één van deze documentaires gezien?

Bron foto’s: hamsapsukebe.blogspot.com, thehungrydudes.com, nutricion-armonia.blogspot.com, 200movies1woman.com

Advertenties

Een gedachte over “Documentaires: Supersize me & Jiro dreams of sushi

  1. Pingback: Hotspot: Zinnia « writerinheels

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s