Boek: Mag ik je nummer even? – Sophie Kinsella

Sophie Kinsella. Ze is mijn heldin, mijn mother monster, mijn godin, mijn lichtend voorbeeld, mijn lievelings chicklitschrijfster. De eerste keer dat ik Shopaholic las (ik kan me niet meer herinneren wanneer) stond ik perplex: dit was geweldig. Dit vond ik leuk. Ik moest lachen, ik voelde: dit is mijn genre. Humor, blunders, romantiek, helemaal up my alley. Inmiddels heb ik al zeker een stuk of acht boeken van Kinsella’s hand gelezen. Ik las dus ook Sophie’s nieuwste boek: Mag ik je nummer even?
‘Mag ik je nummer even?’ draait om Poppy Wyatt. Ze is haar verlovingsring kwijt. En niet zomaar een. Een familie-erfstuk met een grote smaragd van een triljoen euro. En over tien dagen gaat ze al trouwen met haar verloofde Magnus! Terwijl ze buiten belt met haar vriendinnen over haar ring wordt haar telefoon uit haar hand gegrist. Maar dan vindt ze ineens een telefoon in een prullenbak. Ze denkt dat ze droomt. Al snel meldt zich de eigenaar van de telefoon, Sam Roxton. Hij is not amused dat Poppy haar telefoon niet wil afstaan. Ze zijn dus tot elkaar veroordeeld…

Wat vond ik het een heerlijk boek! Vanaf bladzijde één zat ik midden in het verhaal. Ik ging helemaal op in het vrolijke, lichtelijk hysterische gedrag van Poppy. Het naïeve humoristische karakter, de situaties waarin ze verzeild raakt, de geweldige manier waarop Sophie Kinsella puzzelstukjes uit het begin later in elkaar laat vallen. Alles komt terug, en dat is zo mooi. Zelfs kleine nietszeggende opmerkinkjes, blijken aan het eind van het verhaal heel belangrijk te zijn. Dat vind ik geweldig, omdat het heel slim is. Ik hou ervan als het verhaal me te slim af is.

Wederom overtreft Sophie Kinsella al mijn verwachtingen. De humor, de originele verhaallijn, ik werd er blij van. Het hele verhaal hoop je dat het goed komt, en dat de romantiek tot een hoogtepunt komt, terwijl er heel gekke wendingen in het verhaal voorkomen. Uiteindelijk was het einde wat vreemd, maar ik bleef met een vrolijk gevoel achter. Een heerlijke chicklit om te lezen terwijl buiten de regen naar beneden kletst, of de sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen.

Wat vinden jullie van Sophie Kinsella?

Bron foto’s: boek.net, listal.com

Advertenties

8 gedachten over “Boek: Mag ik je nummer even? – Sophie Kinsella

  1. Oh, wat hilarisch: ik houd sowieso niet van chicklit (vind sommige wel leuk hoor, maar die standaard formule word ik echt niet goed), maar ik heb echt aan weinig dingen meer een hekel gehad dan de Shopaholic boeken. Afgrijselijk vond ik het, ik wilde de hoofdpersoon alleen maar wurgen. Brrrr. Blij dat jij ze wel leuk vind hoor, daar niet van, en Sophie ziet er wel echt uit om door een ringetje te halen!

    • Ha, wat typisch inderdaad! Ik was een hele periode afgeknapt op chicklit (teveel slechte gelezen) en besloot toen alleen nog maar van mijn lievelingen-chicklitschrijfsters te lezen. Ik vind het heerlijk om zelf even uit mijn leven te ontsnappen met bizarre (en vaak ook wel ditsy) hoofdpersonen en romantiek. Maar ik lees ook graag thrillers of romans. Een beetje van alles maakt een goede balans 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s