Angsten overwinnen: f*ck yeah!

Ooit was daar een jong meisje. Blonde haartjes, een bruin skipak, en tranen over haar rode bolle wangetjes. Onder haar voeten ski’s gebonden. Bovenaan een rode piste. En maar huilen. Ik durfde gewoon niet meer naar beneden. Ik was zo bang. Het was ijzig, en zo steil! Ik had twaalf jaar lang last van skiangst. Een angst die ik vorige week grandioos overwon.
Ik leerde skiën toen ik een jaar of zes was. Dat ging prima. Ik had een goede techniek (de beste van mijn familie) en ik ging met een rotvaart van de blauwe pistes af. Maar zodra ik roodgekleurde paaltjes en bordjes van de rode piste zag, ging ik op slot. Ik kon niet. Ik durfde niet. Hoe het komt, weet ik niet precies. Ik weet wel dat ik een hekel had aan skiklasjes. Met die Duitse skileraren die vrolijk riepen dat we ‘morgen wel naar boven gaan’. Boven. Helemaal de berg op. Zo hoog! Ik kon de nachten voor die lessen niet slapen van angst. En met een klomp in mijn maag voegde ik me de volgende dag bij mijn klasje. Tientallen keren smeekte ik mijn ouders om niet te hoeven gaan. Maar ik moest, er was immers al betaald.

Hoeveel keren ik doodsangsten heb uitgestaan, weet ik niet eens meer. Minstens een paar keer per jaar. Ik had niet alleen hoogtevrees (niet handig op een berg), ik was ook bang dat ik mijn ski’s niet onder controle had (vooral als het ijzig was). Totdat ik een plan verzon: ik zou gaan snowboarden. Het leek me cool, en bovendien kon ik dan weer op de onderste pistes beginnen, ik was immers beginner. Maar nu ik er op terugkijk was dat het domste wat ik kon doen. Ik was namelijk bang geen controle over mezelf te hebben, en ging iets doen waar ik helemaal geen controle over had, namelijk: snowboarden. Ik kon het namelijk niet. Stom, stom. Uiteindelijk verergerde dat mijn angst alleen maar.

De jaren erna gingen we niet meer op wintersport, om verschillende redenen. In het begin vond ik dat heerlijk, want eindelijk hoefde ik die beklemmende angst niet te voelen. Totdat ik na een paar jaar het skiën begon te missen. Het zonnetje, de frisse lucht, knisperende sneeuw, de wind door je haren, de prachtige natuur. Vreemd vond ik dat. Hoe kon ik het nou missen?

Afgelopen week gingen ik en Vriend voor zijn verjaardag naar Snowworld Zoetermeer. Hij heeft dertien jaar gesnowboard, en kan dat ook best wel goed. Hij vond het heerlijk om weer eens te kunnen boarden, en ik besloot dat ik na zeven jaar ski-pauze ook op zijn minst maar eens moest proberen te skiën. Wie weet zou mijn angst nu wel minder zijn? Als een bang vogeltje glibberde ik het ‘kinderpark’ in. Een heuveltje van amper drie meter hoog. Wiebelend kwam ik naar beneden. Ik was nog steeds bang. Maar na een paar keer merkte ik dat ik er steeds meer controle over kreeg. De techniek die ik had, kwam weer terug. En zo ging ik steeds een stukje hoger. Tot ik na drie kwartier zonder angst bovenaan de beginnerspiste stond. En na anderhalf uur van een schansje sprong in het funpark. En na twee uur van de gevorderdenpiste ging. Die, naar wat ik lees, bestaat voor een kwart uit een zwarte piste. ZWART!!! Dat heb ik nog nóóit eerder gedaan!

En ik ging niet zachtjes. Nee. Gewoon bijna in een rechte lijn. Omdat ik wist dat ik goed genoeg was om bij te sturen of remmen als het mis ging. Wat was ik trots. ‘S avonds dacht ik terug aan alle keren dat ik bang was geweest, en sprongen de tranen in mijn ogen. Ik was vandaag van alle pistes gegaan. Ik was zelfs vier keer van een schans gegaan! (Een kleine, maar toch!).


Sexay!

Door rustig te blijven, te vertrouwen in mijn kunnen, en steeds een klein stapje hoger te gaan, had ik mijn grootste angst overwonnen. Een paar jaar rust, volwassener worden, risico’s nemen in het dagelijks leven, en daar ging ik dan. En ik ben nul keer gevallen. Na al die jaren angst ging ik met een prachtige parallelschwung (google) naar beneden. Ik was zelfs een van de betere skiërs in de hal, gek genoeg. En ik voelde me goed. Zo goed! Ik kon het gewoon nog! Zonder angst!

Ik wil volgend jaar sowieso nog meer angsten overwinnen. Wat voelt dat goed, om zo trots op jezelf te zijn. Ik wil absoluut niet arrogant overkomen, maar ik overtrof hiermee echt al mijn verwachtingen die ik had voor mezelf. Een angst van twaalf jaar oud overwonnen na zeven jaar niet te hebben geskied. En dat verdient het om even in het zonnetje gezet te worden, vind ik 🙂

Welke angsten heb jij overwonnen afgelopen jaar?

Advertenties

2 gedachten over “Angsten overwinnen: f*ck yeah!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s