Boek: Dieren eten – Jonathan Safran Foer

Wat is het toch leuk dat jullie steeds weer iets nieuws over me te weten komen. Zoals dat Jonathan Safran Foer mijn favoriete schrijver is. Ik ontdekte hem een aantal jaar geleden toen een van mijn vriendinnetjes S. mij haar favoriete boek ‘Extreem luid en ongelofelijk dichtbij’ leende. Ik was zwaar onder de indruk, en het werd meteen één van mijn favoriete (danwel favoriete) boek. Ik las daarna ook nog ‘Alles is verlicht’ en was helemaal verkocht. Deze man kon schrijven, en hoe. Maar zijn derde boek, ‘Dieren Eten’, sprak me op het eerste gezicht niet aan. Het leek me maar saai, een heel nonfictie boek over het eten van dieren. Bovendien, ik hou wel van een lekker vleesje. Dus ik liet het boek voor wat het was. Het afgelopen jaar, 2012, ging ik steeds minder vlees eten. Ik vond het niet nodig, wilde het liever niet. En ik begon me ook steeds meer te verdiepen in gezond eten. Ik wil weten wat ik in mijn lijf stop. En ik vind inmiddels dat ik de verantwoordelijkheid heb om te weten hoe vlees wordt geproduceerd, als ik het wil eten. Ik vind dat ik dat als mens MOET weten voordat ik een keuze kan maken. En dus las ik ‘Dieren Eten’. Moet jij ‘m ook lezen?

‘Dieren Eten’ is een non-fictie boek dat Jonathan Safran Foer schreef toen hij een zoon kreeg. Hij was al die jaren afwisselend vegetariër en vleeseter geweest. Maar nu vond hij het tijd om echt eens uit te zoeken waarom we nu eigenlijk dieren eten. En of hij het zijn zoon wilde voeren. Willen we nog steeds vlees eten als je weet waar het vandaan komt? Jonathan Safran Foer keek naar de literatuur, filosofie, wetenschap en zijn eigen onderzoek om hierop een antwoord te kunnen geven.

Het boek kent veel feiten, en het is dan ook gebaseerd op veel wetenschappelijke bewezen cijfers. Maar dat maakt het boek niet saai. Integendeel. Safran Foer houdt zijn waanzinnige en kenmerkende schrijfstijl. Hij weet het verhaal echt te vertellen, in plaats van simpelweg te noteren. Hierdoor wordt het niet saai en langdradig. Het is ook fijn dat je het boek leest en weet dat alle feiten dubbelgecheckt zijn, zodat het allemaal waar is, wat je leest. Tenminste, als feitenfreak en journalist vind ik dat heel fijn. Wat ik wel lastig vond is dat alle verhalen over bioindustrie over Amerika gaan (zoals meestal), en ik eigenlijk bijna niet weet hoe alles in Nederland gaat. Ik weet dat de slachtmethoden anders zijn (volgens mij), en ik heb het idee dat we iets gereguleerder zijn, iets meer regels hebben wat betreft bioindustrie. Maar in hoeverre alles vergelijkbaar is met Nederland vond ik moeilijk in te schatten. Dat neemt niet weg dat het boek veel heftige onderwerpen aansnijdt, feiten geeft waar je van schrikt, en verhalen vertelt die je aan het denken zet over je eigen keuzes in het leven.

Zodra duidelijk wordt hoe wij collectief omgaan met dieren, schrok ik. Het is waanzinnig als je hoort wat voor dingen er in slachthuizen gebeuren. Zo noemde  Safran Foer een getal van – ik geloof- 32 procent van alle slachterijen, waar controleurs bij aangekondigde bezoeken welbewuste en regelmatig voorkomende misstanden tegen waren gekomen. En met misstanden bedoelen ze hiermee dingen als dat dieren levend ondersteboven aan een transportband worden gehangen, dat hun poten en staarten worden gebroken, dat ze nog bij bewustzijn zijn als hun nek wordt doorgesneden, beesten levend worden gevild, dat soort dingen. Dan gaat het nog niet eens over het feit dat kalkoenen tegenwoordig zo zijn doorgefokt dat ze uit zichzelf niet meer kunnen paren, of dat dieren elkaar soms opeten door alle stress die ze ervaren van het op elkaar gepakt zitten in zulke overvolle stallen. Er staan in het boek ook gruwelijke incidenten waarbij bij varkens levend een oog werd uitgestoken, of een plak van hun snuit werd afgesneden waarna er zout werd ingewreven. Op zo’n moment verlies ik altijd even het geloof in de mensheid. Excusez moi.

En dan zijn er nog de cijfers over het milieu. Wist je dat de bijdrage van de veeteelt aan het broeikaseffect 40% hoger ligt dan dat van de hele transportsector? In andere woorden kun je beter een hummer rijdende vegetariër zijn, dan een prius rijdende vleeseter, wat het milieu betreft. En maar liefst dertig procent van het aardoppervlak (!) wordt gebruikt voor het verbouwen van veevoer. Dat waren getallen waar ik heel erg van schrok. Ik zal je niet alles vertellen wat in het boek staat. En het is bij langer na niet allemaal zo treurig. Er staan ook lichtere verhalen in. Bezoeken aan biologische boeren, bijvoorbeeld. Verhalen uit Jonathans jeugd. Maar ik weet dat veel van jullie dit boek niet zullen lezen, en wilde deze feitjes toch even met je delen. Het waren dingen die ik nooit heb geweten. En dat vind ik verbazingwekkend. Dat je dit soort dingen niet leert op school. We eten dingen, en betalen grof geld aan industriën, waar we helemaal niets vanaf weten. Dat is eigenlijk gek, toch? Daarom vond ik het nodig, voor mezelf als mens, om te kunnen verantwoorden dat ik wist (min of meer, natuurlijk) waar mijn eten vandaan komt. Wat voor leven dieren hebben voordat ze op mijn bord belanden. En als ik dat wist, mocht ik van mezelf een keuze maken of ik vlees bleef eten. Want het doel van dit boek is niet om mensen vegetariër te maken. Het is puur om mensen te informeren, iets wat te weinig gebeurt, zodat mensen zelf een keuze kunnen maken.

Persoonlijk vond ik niet dat ik alles maar weg kon wuiven onder het mom van ‘ik wil het niet weten, want saté is echt vet lekker’. Dan zou ik me, persoonlijk, een slechter en dommer  (als in: ervoor kiezen minder geïnformeerd te zijn) mens hebben gevoeld. Neemt niet weg dat iedereen daar zijn eigen keuze in maakt, en dat ik dat respecteer. Ik ben blij dat ik voor mezelf de keuze heb gemaakt om wat meer onderzoek te doen naar waar ons voedsel vandaan komt. En dit boek is daarbij een geweldig hulpmiddel. En dan ook nog eens niet gortdroog, zoals veel materiaal over de vleesindustrie. Een geweldig boek vond ik het. Zeker voor de mensen die klaar zijn voor hun eigen zoektocht. Ik was dat. Jij ook? Maar pas wel op. Want zodra je het eenmaal weet, kun je het nooit meer on-weten. 🙂

Of je nou vlees blijft eten of niet.

Ga jij ‘Dieren Eten’ lezen?

Bron foto’s: evertnieuwenhuis.nl, delaatstelezer.wordpress.com, boek.net

Advertenties

2 gedachten over “Boek: Dieren eten – Jonathan Safran Foer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s