Boek: HhhH – Laurent Binet


Weken, maanden, jaren glom het boek me in boekenwinkels toe. HhhH, oftewel ‘Himmlers hersenen heten Heydrich’. Maar ik kocht het niet. Het was zo’n dik boek. Ondanks mijn gigantische fascinatie voor oorlogsboeken. Ik vind ze vrijwel allemaal goed (of pluk ik toevallig alleen de goede boeken uit dat genre uit de schappen…). Maar dan eindelijk vond ik het eens tijd worden om het boek te lezen. Elke keer als ik na dacht over welk boek ik zou gaan kopen/lezen, stond HhhH hoog op mijn lijstje. Uiteindelijk bleken die 500 bladzijdes overigens heel erg mee te vallen, want wát een prachtig verhaal.

HhhH draait om de aanslag van twee parachutisten op het leven van Heydrich, de ‘Beul van Praag’ of ‘Het Blonde Beest’. Als hoofd van de Gestapo en SD was hij een van de gruwelijkste nazi’s. Het is dan hoog nodig, vindt de Tjechische regering, dat hij uitgeschakeld wordt. In 1492 wordt Tsjechie namelijk al jaren bezet, en worden de misdaden tegen de bevolking steeds erger. Dus geeft de regering in ballingschap opdracht tot het ombrengen van de beul. Een Tsjechische en een Slowaakse parachutist krijgen de missie toebedeeld. Alles in dit boek is gebaseerd op waargebeurde feiten, en de aanslag heeft dan ook daadwerkelijk plaatsgevonden.

HhhH is een bloedstollend boek. Ik had geen idee hoe de aanslag op het leven van Heydrich was afgelopen. Zou hij het overleven? Stierf hij eraan? Geen idee. Ik wist in alle eerlijkheid niet eens dat hij had plaatsgevonden. De manier waarop de schrijver het boek opbouwt is heel spannend. De scène van de aanslag leest als een trein. Samen met de parachutisten bevind je je in Praag van 1942, op de vooravond van een aanslag die hoe dan ook geschiedenis zal schrijven en die voor hen wellicht het einde van hun leven zal betekenen. De sfeer die de schrijver door details oproept kun je bijna voelen.

Ik vind het bijzonder knap hoe Binet van waarschijnlijk duizenden stukken documentatie alsnog zo’n prachtig literair verhaal maakt. Ik moet zeggen dat het me in het begin erg tegenstond dat hij zichzelf en zijn proces van schrijven van het boek zo vaak aan het woord liet. ‘Lul nou niet zo, het interesseert niemand’, dacht ik dan. Zeker wat zijn vriendin Natacha vond, kon me echt aan mijn reet roesten. Maar later begon ik het meer te waarderen, toen ik eraan gewend was. Het creëert ook een bepaalde duidelijkheid over wat je van de bronnen kunt verwachten en geeft het verhaal een vertelperspectief die op mij prettig overkwam. Waardoor ik erg mee werd gesleept in het verhaal. Hoewel hij af en toe wel erg in lulverhaaltjes kon vervallen. Wel mooi geschreven kletspraat, overigens.

HhhH is een bloedstollend spannend en waanzinnig mooi en knap literair inkijkje in een belangrijke periode in de geschiedenis, en biedt een podium aan twee oorlogshelden van wie hele generaties nog nooit gehoord hadden (moi incluis). En stiekem werd ik een kein beetje jaloers bij het prachtige woordgebruik en de bijzondere schrijfstijl van de schrijver. Kon ik maar zo schrijven!

Lees dit.

Heb jij dit boek gelezen?

Bron foto: boekbesprekingentweedewereldoorlog.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s