Running #9 & Yoga #1

Zo nu en dan sla ik even over, met een running post. Daar kun je rustig de conclusie uit trekken dat het met mijn hardlooproutine niet denderend goed gaat. Maar ik ben vastberaden om weer wat gezonder te gaan doen. Zo heb ik deze week al twee yogalessen en een hardlooprondje gedaan. Al was dat hardlooprondje geen groot succes… Lees verder

Running #8: Het meisje en de nachochips

Uitzicht

Mijn uitzicht deze week. Hardlopen zat er maar één keer in.

Er was eens een meisje dat optimistisch met hardlopen begon. Ze trok haar oude schoenen  uit de kast, keek naar het zonnetje dat voorzichtig tussen de wolken door piepte, en rende een vast rondje van 5km door Tilburg. Ze had er zin in, en was vastberaden elke keer sneller te lopen. Toen verhuisde ze naar Vriend, verderop in Tilburg. Ze moest een ander rondje vinden, maar kreeg een blessure. Een maand niet lopen was haar lot. Dit werd zelfs zes weken. Hierna, optimistisch als ze was, kocht ze nieuwe hardloopschoenen. Hele dure. En ze vond een nieuw rondje, wat ze met liefde liep. Maar toen.. Lees verder

Running #7

Ik geloof dat ik mijn mojo een beetje kwijt ben. Dat zit zo: tegenwoordig ren ik nog maar twee keer per week, en sport ik daarnaast niet meer. Een aantal maanden terug sportte ik zes dagen per week(!) en dat vond ik eigenlijk heerlijk. Afgezien van de obvious buikspieren die je ervan krijgt, geeft het je ook een gevoel van eigenwaarde en krijg je een kick van de endorfine. Op dit moment werk ik drie dagen per week in Hoofddorp, en ben ik in de weekenden aan het klussen en verhuizen (overigens ook een goede work out). Dus heb ik nog maar twee dagen per week over om te hardlopen, en dat vind ik net iets te weinig.
Lees verder

Running #6

Blije ik

Blije ik na de 7k

De afgelopen week beleefde ik iets moois. Het was vrijdagochtend, ik trok mijn hardloopschoenen aan, keek naar het zonnetje en dacht: we gaan er voor. Ik besloot eens een keer een andere route te lopen dan mijn normale rondje. En ook vooral gewoon lekker een rustig tempo aan te houden. Mijn natuurlijke tempo. Ik zou proberen al mijn verwachtingen los te laten, en te genieten. Van het rennen, de zon en de muziek die in mijn oor schalde.

En wat er toen gebeurde overtrof mijn verwachtingen. Waar ik eerst bezig was met zo snel mogelijk aan één stuk mijn vijf kilometer af te werken, genoot ik van mijn omgeving. Ik liep langs het water, en voelde de zon op mijn huid. Ik moest een keer een minuutje wachten op een brug die openstond (!) en ik voelde me goed. Na nog een paar korte stops bij stoplichten, rende ik mijn wijk weer in. Vlakbij mijn studio keek ik op mijn Nike app. Ik had 7km gelopen! In een tempo dat sneller licht dan de afgelopen keren, terwijl het voelde alsof ik heel langzaam liep. Goed, ik heb even gepauzeerd bij stoplichten, maar toch. Wat een openbaring!

Afgelopen zondag stond er weer een hardloopsessie op de planning, maar die moest ik laten schieten. Het was namelijk het eerste van mijn drie verhuisweekenden. Er moest een vloer gelegd worden, en daarvoor moesten we al om kwart voor elf in Utrecht zijn. Ik wilde liever nog wat slaap pakken, dan een rondje rennen, en ’s avonds deden mijn benen zeer van het verhuizen. Ik heb dus maar besloten om er vrede mee te hebben dat ik komende drie weken twee keer per week hardloop, in plaats van drie keer. Een nieuw huis is immers ook belangrijk. En ach, dat hardlopen komt wel goed. Als ik er maar van geniet.

Running #5

Ik wil iets meer zoals Usain lopen. Wie niet?

Even voor de picture: op dit moment lig ik in bed met twee kussens onder mijn hoofd en een laptop op schoot. Mijn maaginhoud bestaat uit een pizza met zalm, een punt appelkruimeltaart en een toastje met brie. Plus twee glazen cassis. Mijn kleine zusje was jarig. Morgen staat er weer een hardloopronde op de planning. En wat voor één. Morgen gaan we beesten. Mijn maag draait nu al rondjes bij de gedachten.

Afgelopen week heb ik netjes 5km gelopen. Steeds liep ik net zo lang rondjes door de wijk, en dook in steegjes in, om maar de 5 op mijn schermpje te zien verschijnen. Tot mijn teleurstelling neemt mijn gemiddelde snelheid af, en waarom weet ik niet. Misschien omdat ik teveel bezig ben met hoe lang ik nog moet lopen? Toen ik nog maar 3,5 of 4 kilometer liep, was dat toch mentaal gezien een minder zware klus dan de vijf kilometer. Soms is het hardlopen toch wel afzien. Dat je een gevecht levert met je innerlijk. ‘
Nee, we gaan geen pauze houden Milou. Nog tot die lantaarnpaal en terug, en dan zijn we er. Je kunt het!’
‘Maar ik ga echt kapot. Even.Een.Pauze.’
‘Nee. Pain is temporary, pride is forever.’
‘Doodgaan aan een hartstilstand is ook forever’.
‘Niet zo zeuren, gewoon rennen. Je bent er bijna.’

Wat vervelend is, is dat ik een route heb die ongeveer 3,5 kilometer is. Dat is een rotafstand. Die route twee keer lopen is namelijk te zwaar op dit moment. Maar er nog een frummelrondje door de wijk aan plakken is niet fijn. Al die ongeïnspireerde straatjes, waarvan je niet weet of je uiteindelijk wel op de 5km, of op de 4,8 uitkomt, leiden alleen maar af van je tempo. Ik ben op dit moment druk bezig met het uitvinden van een goede route die past bij mijn 5 kilometer doel. De missie van deze week is overigens het gemiddelde tempo omhoog gooien. Ik wil elke week proberen onder de 6’10 km/u lopen. Misschien moet ik daarvoor aan intervaltraining doen. Of heeft iemand anders tips hoe ik mijn tempo omhoog kan gooien zonder dat ik na honderd meter al suïcidaal word? Uw tip wordt zeer op prijs gesteld!

Bron foto: Metro Nieuws

Running #3

Nog een paar dagen te gaan tot het 1 augustus is. Dan moet ik van mezelf weer vijf kilometer kunnen lopen, na een maand rust te hebben gehouden.

Maar deze week kreeg ik slecht nieuws. Ik kwam bij de huisarts, en ik vroeg hem of het kon dat ik nog last had van mijn spier als ik een tijdje hardliep. Hij zei dat je eigenlijk wel zes tot acht weken rust moet houden met een blessure zoals ik die had, en daarna rustig moet opbouwen. Stoppen voordat het zeer gaat doen. Dat deed mij twee dingen denken: 1) mijn andere huisarts is inderdaad incompetent zoals ik al vermoedde, want hij zei twee tot vier weken rust 2) hoe de f*ck kun je nou stoppen voordat iets zeer doet? Je weet toch pas wanneer iets zeer doet als het zeer gaat doen? Anywhoooo.

Ik ging gister weer met frisse moed op pad. Vriend was een weekend weg, dus ik kon alles op mijn tempo doen. Na heerlijk te hebben uitgeslapen, trok ik mijn hardloopschoenen aan. Doel: langer lopen dan 4 kilometer. Ik gokte op 4,2km. Maar toen liep ik. En liep ik. En liep ik. Het ging heerlijk, en de muziek pushte me om door te gaan. Ik keek expres niet op mijn app hoe lang ik al liep. En wat bleek bij aankomst? Ik had 4,5km gelopen en ben dus al bijna op mijn doel van 5km! Als u mij zoekt, ik doe een vreugdedansje.

Foto: girlgrowingsmall.tumblr.com

Running #2


Het is inmiddels al weer een tijdje geleden dat ik schreef over mijn weg terug naar de 5km. Sinds mijn blessure moest ik namelijk een een maand stilzitten, en die maand is inmiddels nu al zo’n anderhalve week voorbij. Ik kocht goede schoenen, en begaf me voorzichtig weer op het hardlooppad.

Er is gelukkig een duidelijke verbetering te zien in mijn hardloopprestaties. Waar ik de eerste keer maar zo’n 2,5km liep als opwamrondje, loop ik nu al 3,88km. Mijn volgende ronde wil ik de 4km halen. En ik wil voor eind juli weer mijn geliefde 5km lopen. Nu lijkt dat nog wat ver weg, maar ik weet zeker dat ik dat kan halen. Elke ronde loop ik weer verder en sneller dan de vorige, dus waarom zou ik de vijf kilometer niet kunnen halen binnen twee weken?

Ik merk dat mijn motivatie vrij sterk is. Afgelopen keer rende ik zelfs zonder muziek en in de regen. Ik had nog nooit zonder muziek gelopen, en wilde kijken wat dat voor mijn snelheid en uithoudingsvermogen deed (en mijn iPod was leeg, dus het was anders gewoon thuisblijven en niets doen). Bleek dat ik zonder muziek eigenlijk net zo snel loop.

Voor mijn blessure sportte ik zes dagen in de week. En dat voelde echt lekker. Ik was sterker en fitter dan ooit. Maar nu moet ik van mezelf elke twee dagen een rustdag houden, en het liefst om de dag. En ik vermijd oefeningen die te zwaar zijn voor mijn heup. Ik merk dat dat werkt. Ik heb steeds minder last van mijn heupblessure. En hoewel ik me lichtelijk obese voel door het weinige sporten (*kuche* toch zeker 3x per week *kuche*), is mijn gezondheid me op de lange termijn toch meer waard. Cue: persoonlijk overwinningsmuziekje.

Foto: Justkeep-running.tumblr.com